OptisyeninSesi – Bir gözlük bazen yalnızca görmemizi sağlayan bir araç değildir. Yıllar boyunca yaşananlara, değişen hayatlara, sevinçlere, ayrılıklara ve insan hikâyelerine tanıklık eden bir hatıraya dönüşebilir.

Metin Turanlı'nın kaleme aldığı ve bir gözlüğün kendi ağzından hayatını anlattığı RUFi hikâyesi, bu kez video anlatımıyla izleyiciyle buluşuyor.

Hikâyenin kahramanı RUFi, 49 yaşında, Türkiye'de üretilmiş ilk nesil Luxor gözlüklerden biri. Tamamen selüloitten üretilen bu gözlük, satışa sunulduktan yalnızca iki gün sonra yeni sahibine kavuşuyor.

Sonrasında tam 21 yıl boyunca 65 yaşındaki bir kadının hayatına eşlik ediyor. Bu yılların 12'si, sahibinin yatağa bağımlı geçirdiği döneme tanıklık ederek yaşanıyor.

Ardından 11 yıl boyunca bir çekmecede unutuluyor. Ancak hikâyesi burada bitmiyor. Sahibinin kızı Aysel tarafından yeniden hayata döndürülüyor. Uygun hipermetrop camları takılarak yeniden kullanılmaya başlanan RUFi, bu kez torun Sezgin'in hayatına giriyor.

Öğrencilik yıllarından sinemaya, rock konserlerinden yürüyüşlere, toplumsal olaylardan hayatın beklenmedik karşılaşmalarına kadar pek çok anıya tanıklık ediyor. Hatta bir hastane tartışmasında yaralanmayı bile yaşıyor.

RUFi'nin hikâyesi yalnızca eski bir gözlüğün geçmişini anlatmıyor. Aynı zamanda günümüzün hızla tüketen dünyasına da bir soru yöneltiyor: Bir eşyanın değeri, yalnızca yeni olmasıyla mı ölçülür?

Yarım asra yaklaşan bir kullanım ömrü, üç nesle uzanan bir yolculuk ve yeniden kullanılabilmenin hikâyesi… RUFi, eşyalarla kurduğumuz ilişkinin, bakımın, onarımın ve bilinçli tüketimin önemini hatırlatıyor.

Elbette gözlük, görme ihtiyacına göre yenilenmesi gereken bir sağlık ürünüdür. Buradaki mesaj ihtiyaçları göz ardı etmek değil; sahip olduklarımızın değerini bilmek ve gereksiz tüketim alışkanlığını sorgulamak.

Metin Turanlı'nın kaleme aldığı bu özel hikâye, OptisyeninSesi tarafından görsel bir anlatıma dönüştürüldü. “RUFi – Bir Gözlüğün Gözünden” adıyla hazırlanan video, bir gözlüğün 49 yıllık serüvenini, insan hayatındaki yerini ve kuşaklar arasındaki bağı sinematografik bir dille izleyiciye aktarıyor.

Bir gözlüğün gözünden anlatılan bu yolculuk, izleyiciyi yalnızca geçmişe götürmüyor; bugünün tüketim alışkanlıkları üzerine de düşünmeye davet ediyor.